Logo brugutrecht.nl


Zorgen

Nadine, een goede vriendin van mij, werd opgenomen in een niet nader te noemen ziekenhuis in onze mooie provincie.

Omdat ze zich nogal moe en lusteloos voelde ging ze naar de huisarts, die haar terstond doorverwees naar dat ziekenhuis. Daar werd ze onmiddellijk opgenomen met een hartprobleem.

Haar werd verteld dat ze zo snel mogelijk geopereerd moest worden. Haar gezin lichtte ze in met een bibberende stem en troostende woorden aan haar kinderen, 'mama moet in het ziekenhuis blijven, mama is erg ziek. Maar ik kom snel weer terug! Luisteren jullie goed naar papa? En lief zijn voor elkaar, hoor!'

Ze brachten die avond een pyjama en een nogal afgezaagde fruitmand, haar dochtertje doneerde haar lievelings-knuffel-olifant om op mama te passen.

Ik kwam twee dagen later op bezoek. 'Ik weet nog niet wanneer ik geopereerd kan worden.' zei ze, terwijl ze een hap van een tros druiven nam. 'Lijkt me niet prettig, die onzekerheid' antwoordde ik en ze strekte haar arm met een druif naar me uit. 'Nee, behoorlijk rottig' hoorde ik haar zeggen, terwijl ze met volle mond op haar druiven kauwde. Ruim een week later lag mama nog altijd in het ziekenhuis, ongeopereerd. De druiven waren op. De knuffelolifant stond op het nachtkastje. 'Ik word gek, zo langzamerhand. Ik moest zo snel mogelijk worden geopereerd, maar ik lig hier nog steeds. Telkens gaan anderen voor die hier niet zo lang liggen als ik. Het wordt steeds maar uitgesteld. Ik verveel me suf, de hele dag! Gisteren lag ik klaar op de kamer vóór de OK, toen werd m'n operatie wéér uitgesteld! Zó urgent was het dus niet, wat er met mij moet gebeuren.'

Uiteindelijk is ze tóch geopereerd. Ik haalde haar op uit het hospitaal.

Ik zal u de gruwelijke details besparen, maar laat ik het eufemistisch uitdrukken: de operatie was zeer ingrijpend en langdurig geweest. Lopen kon ze niet. Hoesten, niezen, ademen of praten was allemaal te veel. Terwijl ze eigenlijk in het ziekenhuis zou moeten uitzieken, is ze thuis, net als de knuffelolifant. Nadine ligt op de bank. Ze wil van alles, maar ze kan niks. 'Ik verveel me suf, de hele dag' verzucht ze.

Bas Dekkers

Reageer als eerste
Meer berichten