Logo brugutrecht.nl


Foto: Peter Le Nobel

Column Leidsche Rijn en ik: Voetbal

Ruim zes jaar geleden stonden we voor het eerst op het voetbalveld met de oudste. Omdat wij besloten hadden dat je niet zomaar opgeeft en afmaakt waar je aan begint, heeft het arme kind bijna twee jaar geploeterd… bij zoon twee waren de principes dus niet meer zo stellig en gaven we het na een paar maanden al op. Wat mij betreft hadden we genoeg voetbal gehad en hoefden we het bij de jongste niet eens te proberen. Blijkbaar hadden wij het geluk dat we op zaterdagochtend lekker in bed mochten blijven….

Jongste zoon vond een bal helaas het leukste wat er was en vroeg op zijn derde al wanneer hij op voetbal mocht. Toch nog maar een keer proberen dus. Tot onze verbazing was ook deze kabouter er snel klaar mee, dus wij ook. Genoeg andere sporten voor de mannen!

Het liep anders… die bal bleef favoriet op het schoolplein, in het park en de tuin. Twee jaar later was meneer er ineens wel klaar voor en blijkt voetbal alles wat hij wil. Gelukkig had UVV nog een plekje bij JO8 over en kon hij aansluiten. Waar hij er twee jaar eerder nog niet klaar voor was om zich aan de regels van het spel te houden, geniet hij nu van elke minuut op het veld. Voor hem kan het op zaterdagochtend niet vroeg genoeg voetbaltijd zijn en regen of kou zijn echt geen reden om niet te trainen. Enthousiast en fanatiek stort hij zich op zijn sport en dat betekent dat wij er ook aan moeten geloven. Niet alleen hij zit op voetbal, als ouder ben je er net zo druk mee… training geven, scheidsrechter zijn, coachen… niet elke ouder neemt dat helaas even serieus. Net als op school zijn er altijd ouders die niets willen doen en denken dat zij het drukker hebben dan een ander of gewoon niet van plan zijn om zich ermee te bemoeien.

Zolang zoonlief geniet van het voetballen doen wij wel ons best er wat van te maken. Dat niet iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt moeten we maar accepteren. Het zal altijd wel oneerlijk verdeeld blijven, maar ik vind het fijner als ik mezelf niet schuldig hoef te voelen en mijn steentje bijdraag!

Colette van den Adel

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox