Bas Dekkers
Bas Dekkers (Foto: )

Slikken

Column Bas Dekkers

De treinreis zou nog een uurtje duren. Tegenover mij zat een vrouw met lang, sluik haar en gifgroene ogen. Naast haar een afgetrainde bodybuilder met een tattoo in zijn nek van iets dat op een slang leek.


De bodybuildersnek was verkleurd door de zon. De kleerkast had een rood hemdje aan, maar hoewel het die dag koud was met windstoten en hier en daar een bui, leek hij het niet koud te hebben. Bij de slang stond een tekst in zwierige zwarte letters, maar het hemdje maakte het onmogelijk de tekst te lezen.


De vrouw tegenover mij ging verzitten, haar knieën stootten de mijne kort maar hard aan, maar ze deed alsof ze het niet merkte. Uit mijn tas pakte ik een appel, die hard en smakeloos bleek te zijn. Toch hapte ik door. Zonde om weg te gooien.
 

"Je weet toch dat ik geen kaas lust?", riep ze kwaad



Dat had trouwens ook niet makkelijk gekund; het vuilnisbakje dat half open stond en tegen onze benen rustte, zat barstensvol. Een bananenschil bungelde over de rand, een vies plastic koffiebekertje viel er bijna uit.


"Dames en heren, in deze trein is treincatering aanwezig", schalde krakend een vrouwenstem door de speaker. "Ik neem een koek", sprak de vrouw resoluut. Alsof iemand op het idee gekomen zou zijn haar van dit idee af te brengen.

Niet veel later kwam het meisje van de railcatering bepakt en bezakt bij onze stoelen aan.


"Twee vijf en negentig" sprak het meisje toen de vrouw een koek had besteld. Ze gaf de vrouw een voorverpakte fabriekskoek."Zo duur?", was het antwoord van de vrouw.


Het meisje zweeg. Onder protest betaalde de vrouw het geld en het meisje liep glimlachend weg, nadat ze haar, volgens de regels, verder een goede morgen had gewenst.


De vrouw beet in de stroopwafel. "Ook nog niet te vreten", sprak ze en propte de dure traktatie in de overvolle bak.


De kleerkast haalde zonder iets te zeggen een bolletje uit zijn tas en gaf die aan de vrouw. Zwijgend nam ze een hap, maar trok direct daarna een vies gezicht. "Je weet toch dat ik geen kaas lust?", riep ze kwaad. Ik waardeerde mijn goedkope appel opeens veel meer.

Meer berichten