Foto: Foto:

Schoolkeuze

Elf jaar geleden liepen we, hoogzwanger van nummer twee, alle basisscholen af. Mijn amper tweejarige moest ingeschreven worden voordat alle plekken vergeven waren.. Natuurlijk had ik daar op dat moment helemaal geen aandacht voor, maar het moest dus we gingen.

Twee jaar later was ik verbaasd dat er geen enkele informatiebijeenkomst of voorbereiding op het naar school gaan meer kwam. Toen had ik daar eigenlijk wel behoefte aan, want bij de eerste is de stap naar school toch behoorlijk spannend.

'Het blijft een gok'

Vorig jaar begon het schoolkeuzecircus opnieuw, want nu moet oudste zoon naar de middelbare. Twee jaar geleden vroeg ik me af hoe we de keuze zouden gaan maken in het web van scholen. De keuze was te groot, dacht ik.. Na veel uitzoekwerk en het aflopen van alle open dagen was de keuze al heel snel geminimaliseerd. Al blijft dit natuurlijk gebaseerd op gevoel en verhalen.

Op open dagen wordt elke school neergezet als een feestje, maar zelfs mijn twaalfjarige begrijpt dat het echt niet altijd feest is op school. Hij betwijfelt sowieso of de woorden feest en school wel met elkaar verbonden zijn. De mooie verkooppraatjes moet je dus maar met een korrel zout nemen, net als de negatieve verhalen op de diverse internetfora.

Het blijft een gok en je probeert er maar eentje uit, dus je weet ook nooit of het ergens anders beter was geweest. Misschien maar goed ook.. Elf jaar geleden betekende op tijd inschrijven dat de plek gereserveerd was. Dat kon je zelfs op meerdere scholen doen. Helaas is dat in deze fase niet zo.
De inschrijving is dus rond, maar nu de loting nog. Dat duurt een paar weken, hopen dat we niet door hoeven voor ronde twee. Afwachten dus, meer kunnen we niet doen..

Meer berichten