Het ringetje die Carolina geërfd heeft van haar overgrootmoeder.
Het ringetje die Carolina geërfd heeft van haar overgrootmoeder. (Foto: )

Mensen op de Limes, het verhaal achter een ringetje

Redactie

Mensen op de Limes is een bijzonder samenwerkingsproject tussen kunstenares Iris Honderdos (Art on Location), het NUT (Nieuw Utrechts Toneel) en Museum Hoge Woerd. Een project naar aanleiding van de zomervoorstelling Grens van het NUT – een voorstelling op en over de oude Romeinse grens de Limes die dwars door de hedendaagse wijk Leidsche Rijn loopt. Iris bezocht verschillende mensen die letterlijk óp de Limes wonen en verzamelde verhalen over voorwerpen die een belangrijke rol spelen in hun leven. De verschillende voorwerpen en verhalen zijn te zien en te beluisteren in een speciaal ontworpen tafel in de foyer van Castellum Hoge Woerd.

Leidsche Rijn - Deze keer plaatst De Brug een van de verhalen. Hieronder het verhaal van Carolina over het ringetje van haar overgrootmoeder:
"Dit ringetje is een erfstuk van mijn overgrootmoeder. Haar naam was Carolina. Mijn oma was ook een Carolina. Mijn moeder niet, en omdat het ringetje alleen naar een Carolina mocht, heb ík het van mijn oma gekregen. Het kreeg laatst extra betekenis toen ik mijn middenhandsbeentje brak en het ringetje niet meer van mijn vinger afging. Het moest er afgeknipt worden en toen schoot door me heen: "O! Maar dit ringetje is van mijn overgrootoma en dat wordt nu kapot gemaakt! "

Mijn overgrootmoeder woonde naast ons. Wij waren nog klein en liepen heel vaak even bij haar naar binnen . Ik weet nog precies hoe ze eruit zag. Echt een heel klein vrouwtje met een rond, gerimpeld gezicht, haar haren opgestoken met zo'n netje er omheen. Ze zat altijd in dezelfde stoel. Ze had reuma; handen vol met knobbels en kromme vingers waar geen sieraad meer omheen paste. En ze had heel veel geduld. Wij mochten altijd bij haar aan tafel spelen met oude Wehkampgidsen en een hele pot met centen. Wij knipten daar plaatjes uit die we aan haar verkochten en we mochten met de centjes betalen en kregen weer centjes terug. Dat was een middagvullend programma met altijd een zelfgebakken koekje dat we zelf uit de kast mochten pakken.

Op een dag, toen ik elf jaar was, kwam ik bij haar binnen en zij zat niet in haar stoel. Ze lag op bed en dat was ik niet gewend. Ik hoorde haar zeggen: "Nee, loop maar niet verder naar de slaapkamer, neem maar een koekje uit de trommel en dan is het goed." Een dag later is ze overleden. Het ringetje ga ik laten repareren, zodat ik het weer kan dragen."

Meer berichten