Piep zit zoals altijd, gezellig bij Maya op haar schouder.
Piep zit zoals altijd, gezellig bij Maya op haar schouder. (Foto: Martijn Sierhuis.)

Dertigjarige Piep is echt hoogbejaard

Valkenparkieten worden 15 á 20 jaar

Margriet Hunfeld

In Leidsche Rijn kijkt niemand er sinds kort meer vreemd van op als Maya boven de winkels van het Hof van Bern op het balkon zit met haar valkparkiet Piep op de schouder. Want die schouder is het favoriete plekje van Piep. 'Of ik nu koffie serveer, zit te lezen of een wandelingetje in de binnentuin maak,' vertelt Maya, 'Piep gaat gezellig mee en slaapt of poetst rustig door."

Leidsche Rijn - "Vroeger vond Piep het 't leukst als we buiten jongetjes tegenkwamen van een jaar of tien, dan werd hij helemaal blij, want dan herinnerde hij zich zijn vorige baasjes die hem een tijdje hadden verzorgd. En zodra hij meisjes met een paardenstaart zag, het liefst met strik, ging-ie zingen. Ja,' glimlacht Maya, 'Piep is niet alleen hoogbejaard met zijn 30 jaar en daarmee een van de oudste valkparkieten van Nederland, maar met al die levenservaring ook nog eens superslim, behoorlijk actief en heel dominant'! En daarmee is Piep wel de opmerkelijkste vogel van Leidsche Rijn, want de gemiddelde valkparkiet, die in tegenstelling tot zijn naam tot de Australische kaketoes behoort, wordt doorgaans niet ouder dan 15 tot 20 jaar. Een maand geleden verhuisden Maya en Wim de Rijk vanuit Amstelveen naar een appartement in Leidsche Rijn. En natuurlijk ging Piep mee, die ook in het gloednieuwe appartement zijn eigen wijndoos heeft waar hij al zijn bezittingen in kwijt kan. Zoals zijn kattengrasplantje", vertelt Maya. "Zijn bakje water met andijvie erin, z'n kalkblokken, grit en zijn zaadjes. Maar zijn spiegeltjes,' lacht ze", vindt hij het allertofst. "Daar gaat hij regelmatig voor zitten zingen. Trouwens, ook de uitstraling van zijn doos vindt hij belangrijk", vertelt ze. "Daarom is hij vaak druk met verbouwen. Dan maakt hij gaten in de wanden tot de doos bijna muurloos is geworden. Het is dan net Bob de Bouwer. Totdat de doos instort natuurlijk en we hem een nieuwe geven." Dat Piep inmiddels zo ongelofelijk oud is, maakt de band met vooral Maya extra sterk: 'Piep is een echte mensenvogel en sterk op mij gericht. Dat komt omdat hij vermoedelijk een mannetje is, maar dat weten we niet zeker want vogels hebben geen piemel, maar een cloaca. Alleen zijn verendracht en feloranje wangen duiden erop dat hij een mannetje kan zijn, evenals zijn interesse in vrouwen, dus in mij. Maar wanneer Wim en ik samen zijn", lacht ze, 'wil hij tussen ons in zitten zoals in een soort nestje met zijn allen bij elkaar." Zodra Maya of Wim van plan zijn om weg te gaan voelt Piep dat onmiddellijk. "We hoeven maar onze veters te strikken", zegt Wim, "of hij begint beledigd in mijn handen te pikken. En als dat niet helpt, blijft hij stokstijf zitten met zijn kop naar achteren en wenst ons niet meer aan te kijken." Maya vervolgt: "we hebben het meegemaakt dat we hem na vijf weken vakantie kwamen ophalen bij mijn moeder. Woedend was-ie! Vijf weken vond hij echt niet kunnen. Ik kreeg meteen een paar nijdige tikken tegen mijn oor, daarna draaide hij z'n kop van me af en negeerde me volledig. We moesten er nogal om lachen, maar het wonderlijke was dat Piep na een kwartier ineens leek te beseffen dat het nogal kinderachtig was zoals hij zich gedroeg en plotseling ook in een schaterlach uitbarstte. Helemaal blij dat we er weer waren!" Ondanks alle mooie momenten met Piep, zijn er nu ook zorgen. "Onlangs zijn er bij Piep een paar bultjes zijn aangetroffen", vertelt Maya emotioneel. "Gelukkig bleek het niet kwaadaardig, maar het doet je wel meteen beseffen dat het kan eindigen nu hij zo stokoud is. En daar ga je toch, zoals de Belgen zeggen, behoorlijk van panikeren. Want Piep is ons kind. Helemaal nu ik merk dat hij onzekerder wordt als hij zijn doos verlaat en de kamer inloopt. Dan heeft hij duidelijk last van het oog dat staar heeft, waardoor hij tegen de tafelpoot botst. Daarom moeten we ons er langzaamaan op voorbereiden dat hij natuurlijk niet het eeuwige leven heeft. Ook al doen we er alles aan om hem zo lang mogelijk te behouden, o.a. door zijn voer aan te passen en op advies van de vogelarts zijn cholesterol in de gaten te houden. Maar dat neemt niet weg dat we hem uiteindelijk niet tegen heug en meug in leven zullen houden. Ik heb een moeder van 98 en een hoogbejaarde vogel van 30", besluit Maya, "en dan moet je realistisch zijn, want ja, ze moeten toch ergens aan doodgaan. Dan wil je absoluut geen polonaise meer, - niet met oude mensen en wat ons betreft ook niet met vogels! "

Regioleidscherijn.nl

Op www.regioleidscherijn.nl vind je naast blogs van bewoners, ook nieuws uit Leidsche Rijn en Vleuten - De Meern. Meld je aan op de nieuwsbrief op www.regioleidscherijn.nl/nieuwsbrief om wekelijks nieuws en de uitagenda in je mailbox te ontvangen.

Meer berichten