Logo brugutrecht.nl


Foto:

Hinderlijk kinderlijk

  Column

In de kermisattractie mochten alleen kinderen plaatsnemen. Ze zaten te wachten tot de bakjes waarin zij zaten zich in beweging zetten. Twaalf kinderen zouden zonder ouders een avontuur beleven, een avontuur dat achterblijvende ouders misschien net zo spannend vonden.


Mij viel een jongen op van een jaar of vier, vijf. Onopvallend gekleed was hij, in een blauwe spijkerbroek en donkerblauw jasje. Klein en tenger, met blauwe oogjes en blonde haartjes, maar springerig en energiek. Hij zwaaide in één minuut een keer of vijftien naar mama en keek druk om zich heen.

De grofgebouwde jongen keek grijzend voor zich uit


Ik stelde me voor op hij op het schoolplein nooit gewoon liep, maar altijd rende, in hoge bomen klauterde en zijn vriendjes schreeuwend toejuichte tijdens het voetballen. Om daarna oververhit weer in het klaslokaal zijn werkjes te verrichten.


Zijn enthousiasme was nogal een hinder voor de medepassagier die achter hem zat. De jongen van dezelfde leeftijd keek geïrriteerd naar het blonde jochie en zijn nogal explosieve gebaren. Hij was wat grover gebouwd maar had dezelfde blonde haartjes en donkerblauw jasje. Het hadden, afgaand op uiterlijke kenmerken, broertjes kunnen zijn.


Verdere overeenkomsten ontbraken. Het slanke, energieke kereltje kwam bruusk overeind en riep: "Wij gaan ervandoor!" en ging weer zitten. Toen sprong hij een tweede maal op om met de armen in de lucht "lalalalaaaaah!" te zingen. Met uitgestoken wijsvingers deed hij een dansje, voor zover de bakjes waarin de kinderen zaten een beweging toelieten.

De grens was bereikt voor de jongen achter hem, hij gaf de enthousiasteling een stoot in de buik en het ge-lalala was abrupt gestopt. Bedremmeld ging de jongen zitten. En beteuterd liet hij zijn hoofdje zakken.


Doodstil bleef hij zitten en zei niets meer, zingen was al helemáál geen goed idee. Hij leerde in één klap dat hij niet alleen was. Een harde les.


Het kermisbakje ging rijden, felle lampen flitsten snel aan en uit, vrolijke, stampende muziek klonk uit luidsprekers. De grofgebouwde jongen keek grijzend voor zich uit. En riep keihard "Jeeeeeeeeehh!" naar zijn mama. Zijn armen uitgestoken en zijn haartjes wapperend in de wind.

Het werd een vrolijke dag. Voor hem wel.

Meer berichten




Overig nieuws

Leven met Brel 9/11

Shopbox